Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Ανοιξιάτικο τζάκι και ΣΙΑ

Εάν κάποιος με ρωτούσε δύο από τα πράγματα που θα ήθελα 1000% στο δικό μου -ιδιόκτητο- σπίτι, αυτά θα ήταν ένα νεοκλασσικό τζάκι σε άσπρο χρώμα και ένα έπιπλο με μεγάλο πάγκο για τον νιπτήρα στο μπάνιο. Οι κάτωθι δύο φωτογραφίες είναι ενδεικτικές των αντικειμένων του πόθου μου.

Σε άκρως διαγώνια αντίθεση-και αντίσταση- με τα λεγόμενα της βιομηχανίας βιβλίων που ακούει στο όνομα Paulo Coelho, το Άσυλο δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ούτε το τωρινό Άσυλο, ούτε όλα τα προηγούμενα της ζωής μου (μήπως να του σφυρίξω δύο φωνήεντα κείνου του Αλχημιστή;;).

Και επειδή όταν νοικιάζεις πρέπει να δουλεύεις με αυτά που έχεις και όχι να παίρνεις τις βαριοπούλες (και τους δρόμους), προσπαθείς να ελιχθείς και να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς (συμβιβασμοί, συμβιβασμοί, συμβιβασμοί, γκρρρ... η γκρίνια της αχαριστίας). Οπότε και ερχόμαστε στο κυρίως θέμα αυτής της ανάρτησης. 'Η μάλλον, όχι ακόμα...

Έχω βάσιμες υποψίες πως όλα τα τζάκια στα ενοικιαζόμενα του Νομού έχουν φτιαχτεί από τον ίδιο "μάστορα". Ιδού τα αποδεικτικά:
Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να κάνουν τα τζάκια γωνιακά και με αυτές τις άχαρες δυο πλευρές στα άκρα που είτε τίς διακοσμήσεις είτε όχι, δεν ΄κάθονται" καλά στο μάτι. Τουλάχιστον στο δικό μου μάτι, το δεξί, το καλό! Τέλος πάντων, αρκετά με τους προλόγους.

Λίγο που πέρασαν οι απόκριες, λίγο που  το Πάσχα είναι καθοδόν, λίγο που ο καιρός έχει αρχίσει να ζεσταίνει και λίγο ο χαρακτήρας μου που κάθε τρεις και... λίγο.... βαριέται με τα ίδια και τα ίδια (που δεν προλαβαίνουν να μείνουν ίδια για καιρό αλλά λέμε τώρα), εχτές με έπιασε να αρχίσω με την ανοιξιάτικη διακόσμηση του Ασύλου. Και κλασσικά -εικονογραφημένα- ξεκίνησα από το σημείο που με ενοχλεί περισσότερο στην σαλονοτραπεζαρία, το τζάκι. Πρώτο θύμα λοιπόν, η κενή κορνίζα που φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία, η οποία καιρό τώρα είχε μπει στην λίστα των επικηρυγμένων προς βάψιμο με σπρέι. Μετά από ώρες κουραστικής δουλειάς σήμερα το πρωί με τον καφέ μου  (καλά, εντάξει, μετά από 10 λεπτά) και ψώνια στα υπόλοιπα έπιπλα και ντουλάπια του Ασύλου, το τζάκι άρχισε να παίρνει τις ανοιξιάτιες δόσεις του.

Το στεφάνι είναι μία παλιά μου χειροτεχνία με σπάγκο τυλιγμένο σε ένα κομμάτι από κούτα κομμένο αναλόγως και λουλούδια από τσόχα. Τα πουλάκια τα είχα αγοράσει χρόνια πριν από το 1Ευρω και πριν γίνουν το γαλάζιο της φωτογραφίας ήταν μπεζ καφέ με γκλίτερ (αρχική μορφή αγοράς). Το αυγό στρουθοκάμηλου στο κηροπήγιο δεξιά το είχα φτιάξει το 2010, όταν με είχε πιάσει μία μανία με το decoupage, και έκτοτε, μαζί με άλλα αυγά παρόμοιας τεχνοτροπίας, είναι σταθερά στην Πασχαλινή διακόσμηση του Ασύλου. Το κατσαρό "πράγμα" είναι η γνωστή- σε όσους διαβάζουν το παρόν ιστολόγιο- χορηγία του φοίνικα στον κήπο.
Τα κεριά επίσης δεν είναι καινούργιο απόκτημα αλλά παλιό "φτιάχτο μόνος σου" και μία από τις αγαπημένες τεχνικές για τη διακόσμηση κεριών. Οι εικόνες, κυρίως από το Graphics Fairy,  είναι εκτυπωμένες σε ριζόχαρτο και μετά με τη βοήθεια ενός σεσουάρ μαλλιών ενσωματωμένες στην επιφάνεια του κεριού.

Και καθώς όταν πιάνω σπρέι μπογιάς στα χέρια μου δεν μπορώ να σταματήσω σε ένα μόνο αντικείμενο και αφού είχα πάρει την απόφαση να λερώσω το μανικιούρ μου για τα καλά, βρήκα και την αφορμή που έψαχνα για ένα μικρό φέις λιφτ στο βουδοσυντριβάνι μου, το οποίο όταν μου δόθηκε είχε χρυσοκαφετιές αποχρώσεις (παρόμοιο με την μικρή φωτογραφία κάτωθι ) και με παρακαλούσε για κάτι διαφορετικό!
 Στο άλλο μέτωπο, αυτό του μπάνιου και εν αναμονή του επίπλου με τον μεγάλο πάγκο και το ιδιόκτητο σπίτι, οι αρχικές κίτρινες πινελιές αυξήθηκαν, με ένα νέο στρώμα μπογιάς στο κλουβάκι και δύο καινούργια καδράκια.

Εκτός των ανωτέρω, αποφασίσαμε με τον καλό μου πως το κλαδί που είχαμε φέρει μέσα στο σπίτι για το αποκριάτικο ντεκόρ είχε αρκετά ενδιαφέρον σχήμα για να πεταχτεί, οπότε και -για την ώρα- βρήκε την θέση του δίπλα στην κεντρική είσοδο και πίσω από τον καναπέ, όπου και γεμίζει έναν άβολο διακοσμητικά χώρο. Οι ενστάσεις για το πόσο θυμίζει Άνοιξη είναι πολλές βέβαια, αλλά για την ώρα, αρκεί!


Σας αφήνω με μία πιο μακρινή εικόνα του τζακιού και της τραπεζαρίας γενικότερα, γιατί το φυσικό φως του Ασύλου είναι από τα καλύτερα διακοσμητικά του στοιχεία!
(σημείωση προς τον εαυτό μου: το τζάκι θέλει περισσότερο πράσινο....)
 Την καλησπέρα μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου