Πυρετός χρυσού- μέρος Α

Καταρχήν, καλό μήνα! Κατά δεύτερον, θυμάστε την μικρή βιβλιοθήκη, από προηγούμενη ανάρτηση, που είχα πει πως δεν θα είναι μαύρου χρώματος για πολύ καιρό; Στο "πολύ καιρό" βάλτε εσείς "ούτε μία εβδομάδα", καθώς στο Άσυλο το σαββατοκύριακο που μόλις πέρασε ήταν αφιερωμένο στο βάψιμο. Και τι βάψιμο, κανονικός πυρετός χρυσού!

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ιδού η βιβλιοθήκη στο "φυσικό της χρώμα"


Τίποτα το ιδιαίτερο ούτε από άποψη σχεδίου, ούτε και από άποψη ποιότητας (μοριοσανίδα με επένδυση ξύλου από τα ΙΚΕΑ), αλλά με τιμή στα 22€ (αγορά που τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε στο πατρικό), ήταν ότι έπρεπε για πειραματισμούς. Τουλάχιστον κατά εμέ, καθώς το έτερον ήμισυ διαφωνούσε και θεωρούσε πως το χρώμα της ήταν μία χαρά καθώς ταίριαζε με όλα τα λοιπά -σκουρόχρωμα- έπιπλα του Ασύλου. Το γεγονός επίσης ότι η πρότασή μου περιελάμβανε και τις λέξεις "να την βάψουμε χρυσή" δεν βοηθούσε και πολύ.

Καθώς όμως στο Άσυλο οι αρμοδιότητες είναι ξεκάθαρες, ήτοι εγώ ασχολούμαι με την διακόσμηση και ο καλός μου με τα τεχνικά θέματα (βλ. υδραυλικά, ηλεκτρολογικά, κτλ) -αρμοδιότητες που αφορούν και σε όλα τα μελλοντικά Άσυλα, συμπεριλαμβανομένου και αυτό που ονειρεύομαστε κάποια στιγμή να χτίσουμε...- από την στιγμή που μου μπήκε στο μυαλό η ιδέα της μικρής σε χρυσό, μάλλον μόνο μία λοβοτομή θα μού την έβγαζε, αν και για αυτή την μέθοδο υπάρχουν αμφιβολίες.

Παρ' όλα αυτά και επειδή πάνω από όλα είμαι δημοκρατικός χαρακτήρας και θέλω να γίνεται αυτό που αρέσει σε εμένα εμάς είπα να ξεκινήσω με κάτι πιο μικρό. Μεταξύ μας, χρειαζόμουν και εγώ η ίδια μία οπτική επιβεβαίωση πως το χρυσό θα μου άρεσε και στην πραγματικότητα, καθώς άλλο θεωρία κι άλλο πράξη. Με πηγή έμπνευσης τα χρυσά τραπέζια από κορμούς δέντρων, όπως στην παρακάτω φωτογραφία και πρώτο θύμα ένα κομμάτι ξύλου που χρησιμοποιούσα ως βάση για ένα παχύφυτο στο Άσυλο, Σάββατο πρωί -αφού έβαλα ένα πλυντήριο μην ξεχνιόμαστε κιόλας- έκανα τον καφέ μου και στρώθηκα στην δουλειά.
Τα υλικά που προμηθεύτηκα/ χρησιμοποίησα για το εγχείρημα ήταν: 2 πινέλα της μίας ίντσας,  2 ρολά βαψίματος, στόκο, γυαλόχαρτο χονδρό (100), γυαλόχαρτο ψιλό (150), αστάρι για ξύλο (βελατούρα νεφτιού), χρυσή μπογιά για ξύλο (νεφτιού), άχρωμο βερνίκι ξύλου σατινέ (νερού), νέφτι και 2-3 πανάκια για το σκούπισμα. 

Άρχισα αφαιρώντας την φλούδα του ξύλου με ένα κατσαβίδι (!) και ένα σφυράκι (1). Καθώς το κομμάτι του ξύλου ήταν παλιό και αρκετά ξερό, η φλούδα αφαιρέθηκε εύκολα. Στην συνέχεια έτριψα όλο το ξύλο με το χονδρό γυαλόχαρτο, σκούπισα καλά και γέμισα μία ρωγμή με στόκο (2&3). Αφού ξεράθηκε ο στόκος, πέρασα και πάλι όλη την επιφάνεια με το ψιλό γυαλόχαρτο (4). Επέλεξα να αφήσω τις χαρακιές που είχε το κομμάτι γιατί μου άρεσε η μη ομοιόμορφη επάνω επιφάνεια. Συνέχεια είχε και πάλι ένα καλό ξεσκόνισμα, το αστάρι (5) και κατόπιν αναμονή για να στεγνώσει. 

Το Σάββατο στα μέρη μας είχε ζεστό καιρό με αεράκι, το αστάρι σε μισή ώρα είχε στεγνώσει, στην αφή τουλάχιστον. Οι οδηγίες στο κουτί έλεγαν 3 ώρες, οπότε και αποφάσισα να το αφήσω στην άκρη και να πιάσω στα χέρια μου, το επόμενο θύμα, το τραπεζάκι της φωτογραφίας νο.4

Μετά από ένα διάλειμα για χάδια στην Ψιψινέλ (ιθαγενή κάτοικο του Ασύλου πριν την δική μας άφιξη και ορκισμένη εχθρό του Τέρατος, την οποία και έχουμε ψιλό-υιοθετήσει)
και μία επανάληψη όλων των παραπάνω σταδίων κατέληξα στην ακόλουθη κατάσταση
 Ό,τι έπρεπε για να πάω να βγάλω τα ρούχα από το πλυντήριο και να τα απλώσω! Γυρίζοντας από τα ρούχα και επιβεβαιώνοντας πως το αστάρι στον κορμό έχει στεγνώσει για τα καλά, πέρασα τα επόμενα 2 λεπτά ζυγίζοντας στο μυαλό μου τις 2 επιλογές που είχα: α) να τρίψω και να ασταρώσω ξανά τον κορμό και β) να περάσω κατευθείαν στην χρυσή μπογιά. Δεδομένου ότι το ένα χέρι είχε καλύψει επαρκώς τον κορμό, στην υφή μου φαινόταν καλό (αρκετά λείο για χρήση μα και συνάμα ελαφρώς άγριο για να πιάσει το χρώμα) και κυρίως πως θα έβαφα μία ανομοιόμορφη επιφάνεια με ένα μεταλικό χρώμα, επέλεξα την β. (με την β. επίλογη πήγα τελικά και για όλα τα υπόλοιπα). 

Μετά λοιπόν από δύο στρώσεις χρυσής μπογίας (με αναμονή ανάμεσα στις στρώσεις περίπου 4-5 ωρών) και ένα χέρι βερνίκι την επόμενη ημέρα το μεσημέρι, η μίνι εκδοχή μου στους χρυσοβαμμένους κορμούς, κάθεται περήφανα στο τρόλει του σαλονιού.

Κάπου ανάμεσα στην πρώτη και δεύτερη στρώση χρυσής μπογιάς, επέστρεψε από τη δουλειά και το έτερον ήμισυ, το οποίο τελικά είδε με πιο ζεστή ματιά την τρομερή φράση με την λέξη "χρυσή" και όπως ίσως ήδη μαντέψατε, επόμενο έπιπλο στην λίστα ήταν η μικρή βιβλιοθήκη, η οποία και μάς (ναι, "μάς" καθώς βοήθησε και ο καλός μου) απασχόλησε όλο το πρωινό της Κυριακής. 

Σας αφήνω με μία γεύση από το πρώτο χέρι χρυσής μπογίας στην βιβλιοθήκη.
Η συνέχεια στο μέρος Β.

Την καλησπέρα μου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις