Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας

Διακόπτουμε αναγκαστικά το πρόγραμμά μας και η προγραμματισμένη για σήμερα ανάρτηση αναβάλλεται προσωρινά, λόγω των ανωτέρω δύο υπόπτων!
Για σήμερα είχα προετοιμάσει μία ανάρτηση σχετικά με τη διακόσμηση με σχοινί αλλά τα δύο φωτογραφιζόμενα κατσούφια κοτσύφια μού άλλαξαν τα σχέδια γιατί, ενώ είχα βρει το απαραίτητο φωτογραφικό υλικό για την ανάρτηση και είχα φτιάξει τον σκελετό της στο μυαλό μου, ήρθε χτες η πεθερά μου με έναν κουβά και δύο ορφανά κοτσύφια που βρήκε σε ένα χωράφι. Πουθενά φωλιά, πουθενά γονείς και δύο μικρά στο έδαφος. Και καθώς έχουμε και ένα παρελθόν στις υιοθετήσεις ορφανών εκπροσώπων του ζωικού βασιλείου, που αλλού να τα πάει; Και καθώς έχω μία ευαισθησία στα ζώα γενικότερα, πως να αρνηθώ;

Έτσι, αφού πέρασαν το απόγευμά τους στην εταιρεία μέσα στον κουβά, τρώγοντας κεράσια αρχικά και ωμό κιμά κατόπιν, το βράδυ τα πήραμε στο Άσυλο. Ευτυχώς, μου αρέσουν πολύ τα κλουβιά ως διακόσμηση και έχω 4-5 τριγύρω. Η "διακόσμηση" όμως είναι η λέξη κλειδί, καθώς όλα μου τα κλουβιά δεν είναι φτιαγμένα για να φιλοξενήσουν εν ζωή πλάσματα. Κανένα κεραμικό πουλάκι, κανένα κερί, καμιά πρασινάδα αλλά ως εκεί. Κανονικά- ζωντανά- πουλιά, όχι. Αλλά τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια (Τετάρτη εχτές γαρ).
Το βράδυ μας στο Άσυλο είχε μπόλικη δόση αρχαίας τραγωδίας από ποιον άλλον; Μα, την Ήρα, την προσωπική μας ντράμα κουίν, η οποία και με το που τα είδε άρχισε να γαυγίζει και να κλαψουρίζει λες και έχασε το "πολύτιμό" της. Η Ψιψινέλ δε, άρχισε να δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για το εσωτερικό του σπιτιού! 

Η νύχτα, τέλος πάντων, πέρασε (τα κοτσύφια κοιμήθηκαν στο μπάνιο) και έσκασε μύτη η αυγή, οπότε και τα "χρυσά" μου άρχισαν να τιτιβίζουν (πεινάμε ρεεεε), η Ήρα να κλαψουρίζει (ξυπνήσανε ρεεε) και εγώ να μισοκοιμάμε και να μισομουρμουρίζω κάτι σχετικό με την τύχη μου.
Αφού φάγανε (πεινάνε κάθε τρεις και λίγο και τα ταϊζω με το χέρι) και ήπιανε, ξεθάρρεψαν και άρχισαν τις βόλτες στο τραπέζι, όπου και αποφάσισαν πως το μαραφέτι που κρατάει η περίεργη καινούργια "μαμά" τους δεν είναι τόσο τρομερό, οπότε και δέχτηκαν να δώσουν μερικές πόζες όλο ύφος!
Η Ήρα σήμερα το πρωί τα είδε με πιο θετικό μάτι και σταμάτησε τα υστερικά ξεσπάσματα αλλά, φυσικά, ήρθαν πάλι μαζί μας στην εταιρεία, καθώς μάς ξεκαθάρισε πως δεν έχει καμία διάθεση να τα νταντεύει και προτιμά να περνά την ημέρα της γαυγίζοντας στην Ψιψινέλ. Πάντως όταν ανοίξαμε την εταιρεία σχεδόν δύο χρόνια πριν και απαριθμούσαμε τα θετικά του να είσαι αφεντικό του εαυτού σου, ποτέ δεν είχαμε συμπεριλάβει τη δυνατότητα να έρχεσαι στο γραφείο μαζί με ένα κλουβί!

Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε αυτή η ανάρτηση και διακόπηκε προσωρινά το πρόγραμμά μας και ευτυχώς σήμερα είναι Πέμπτη και τα μαγαζιά ανοικτά και το απόγευμα, όποτε θα έχουμε χρόνο να οργανωθούμε τόσο από άποψη τροφής όσο και κατοικίας/κλουβιού.

 Το πόσο θα μείνουν μαζί μας είναι ακόμα άγνωστο (εγώ λέω να τα ελευθερώσουμε όταν μεγαλώσουν, το έτερον ήμισυ σκέφτεται να τα κρατήσουμε)  αλλά μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή, απολαμβάνουμε το κελαήδισμά τους, το οποίο όταν μεγαλώσουν είναι λένε θαυμάσιο

Την καλησπέρα μου.

3 σχόλια: