Για την σκυλομάνα που είσαι

Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι ένας χαρακτηρισμός για να συνειδητοποιήσεις μία ιδιότητά σου. Μία λέξη που σού ανάβει ένα διακόπτη στο μυαλό και "βλέπεις" τον εαυτό σου από μία πλευρά που, παρόλο χαρακτηρίζει τον τρόπο που ζεις, δεν είχες καν καταλάβει. Η λέξη στην περίπτωσή μου; Σκυλομάνα (ευχαριστώ +Sofia Velkou !) Αυτή η ανάρτηση λοιπόν είναι αφιερωμένη σ' εμάς, τις σκυλομάνες, και τα τετράποδα παιδιά μας!

Μία γοητεία από τα παλιά

Μπορεί να ζούμε σ' έναν ολοένα και πιο ηλεκτρονικό κόσμο, όπου η χρήση του χαρτιού μειώνεται σταδιακά στην καθημερινότητά μας, αλλά τα πρες παπιέ, εξακολουθούν να είναι μία όμορφη προσθήκη σε ένα γραφείο ή τραπέζι.

Απαγορεύεται η στάθμευση

 Απαγορεύεται η στάθμευση και μάλιστα, αυστηρώς! Γιατί όταν ένα παλιό γκαράζ στο Άμστερνταμ μεταμορφώνεται σε έναν τόσο εκλεκτ-ικ-ό χώρο, γεμάτο ιδιαίτερες λεπτομέρειες, τότε δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις το όραμα που έχουν κάποιοι άνθρωποι.

Καμπύλες στο χαρτί & υφάσματα

Εχτές το βράδυ, μετά από μία άκρως επιτυχημένη βόλτα στα μαγαζιά (περισσότερα παρακάτω), αποφάσισα, μετά από πολύ καιρό, να πιάσω μαρκαδοράκια στα χέρια μου και να κάνω μερικά από τα σχέδια που ένας καλός φιλός είχε καπότε αναρωτηθεί αν τα έχω δείξει σε ψυχίατρο!

Παίζοντας με κοτετσόσυρμα

Το να παίξω με κοτετσόσυρμα ήταν κάτι που ήθελα να κάνω εδώ και καιρό κι αφού ο καλός μου αποφάσισε να μου φέρει διπλάσιο μήκος από αυτό που είχα ζητήσει, είπα να ξεκινήσω το παιχνίδι με κάτι μικρό, έτσι για προζέσταμα και για να πάρω μία ίδεα της συμπεριφοράς του υλικού.

Μέντας όνειρα

Μπορεί να μην έχουμε φτάσει καν στα τέλη του πρώτου μήνα του έτους αλλά στην μπλογκόσφαιρα, οι αναρτήσεις και τα σχόλια περί σχεδίων για ανανέωση, ενόψει της άνοιξης, έχουν ήδη ξεκινήσει. Κι όσο κι αν με λειπεί που η αγαπημένη μου εποχή σιγά σιγά φεύγει, αλλά τόσο με ενθουσιάζουν τα όνειρα που κάνω για το Άσυλο σε ανοιξιάτικους ρυθμούς χρωμάτων!

Μυρωδιές & αρώματα

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ έχω μεγάλο θέμα με τις μυρωδιές. Φαίνεται πως έχω πολύ ευαίσθητη μύτη, με μία μανία να εντοπίζει τις άσχημες  κι αν κάτι μου μυρίσει άσχημα -άσχημα για εμένα- ξεκινά το πανηγύρι!

Εις υγείαν

Δεν ξέρω αν είμαι είδος προς εξαφάνιση αλλά πάντα μου άρεσαν τα σουβέρ ως αντικείμενο. Ακόμα κι αν η χρήση τους δεν είναι επιτακτική λόγω επιφάνειας, τα θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι σε ένα τραπέζι. Ας δούμε λοιπόν πως μπορούμε να μεταμορφώσουμε τα σουβέρ του εμπορίου σε κάτι πιο προσωπικό!

Πινέζες ντέκορ

Αν νομίζατε πως οι πινέζες είναι μόνο για τους πίνακες ανακοινώσεων, ξανασκεφτείτε το καθώς με  λίγη φαντασία μπορούν να γίνουν ένας πρώτης τάξεως σύμμαχος στη διακόσμηση!

Κάτι παλιακό, κάτι χρηστικό & κάτι όμορφο

Παρασκευή σήμερα και όλο το απόγευμα χαζεύω-διαδικτυακώς- διακοσμητικά αντικείμενα, οπότε και είπα να τα μοιραστώ μαζί σας, να μου πείτε κι εσείς ποια σάς αρέσουν!

Διακοσμώντας το τραπέζι σαλονιού

Ο άλλος τίτλος που σκεφτόμουν για αυτή την ανάρητηση ήταν "Δάσκαλε που δίδασκες...." κι αυτό γιατί σε προηγούμενη ανάρτηση του Ασύλου, έλεγα πόσο προτιμώ ένα σχεδόν άδειο τραπέζι σαλονιού για λόγους καθαρά πρακτικούς. Εεε, λοιπόν, άλλαξα!

Lego ♥


Είναι ίσως το εφυιέστατο και πιο φιλοσοφικό παιχνίδι που έχει δημιουργηθεί, με εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς, κάθε ηλικίας, ανά τον κόσμο και εξίσου ισσάριθμές κατασκευές. Τι θα λέγατε όμως για την χρήση του διάσημου τούβλου και στη διακόσμηση;

Λίγη ακόμα λάμψη

Είμαι ανυπόμονο πλάσμα! Όσο δεν μπορώ να περιμένω να έρθει ο Νοέμβρης για να στολίσω για τα Χριστούγεννα, άλλο τόσο, με το που το ημερολόγιο θα δείξει 2 Ιανουαρίου, θέλω να ξεστολίσω και να επαναφέρω το Άσυλο πίσω στην καθημερινότητά του. Ίσως είναι γιατί όση προσμονή μου χαρίζει η πρόωρη διακόσμηση, άλλη τόση μελαγχολία είναι να βλέπω τα στολίδια αφότου έχουν περάσει οι γιορτές. Έτσι και φέτος, την Κυριακή, στρωθήκαμε στη δουλειά και ξεστολίσαμε αλλά δεν μου πήγαινε η καρδιά να διώξω και όλη την λάμψη των εορτών.

Για μία χρονιά γεμάτη χρώμα

Αυτές τις ημέρες της ξεκούρασης, ανάμεσα στις προετοιμασίες και το πολύ φαγητό, μία σκέψη έκανε που και που την εμφάνισή της ως ένα μικρό ερωτηματικό: τι δημοσιεύει κανείς ως την πρώτη ανάρτηση της χρονιάς; Μετά έρχονταν τα τραπεζώματα, οι ταινίες υπό το φως του δέντρου & της σόμπας, τα χουχουλιάσματα κι η ερώτηση ξεχνιόταν. Μέχρι σήμερα, όπου κι αποφάσισα να ξεκινήσω αυτή την ιστολογιοχρονιά με το επίτημο χρώμα για το 2014!